Reis- en stageverslag (door Esmee Jansen)

Ghana; You’re welcome

Van 28 februari tot en met 19 maart heb ik vrijwilligerswerk gedaan in Ghana met het doel om een beter beeld te krijgen van de Ghanese cultuur. Ik besloot om vrijwilligerswerk te gaan doen bij La Future Leaders Community School; de kinderen zijn de toekomst van het land en het is daarom van belang dat alle kinderen toegang hebben tot onderwijs om zichzelf zo optimaal mogelijk te kunnen ontwikkelen. In Nederland is het vanzelfsprekend dat kinderen naar school gaan, maar in veel landen is dit niet het geval. Een van de redenen dat kinderen niet naar school kunnen is omdat het simpelweg niet te betalen is voor de ouders. Hierdoor moeten ze helaas thuisblijven. Omdat Future Leaders gratis onderwijs biedt hebben alle kinderen een mogelijkheid om naar school te gaan en zichzelf goed te ontwikkelen. Dit vind ik het mooie aan de school; iedereen heeft gelijke kansen. Het maakt niet uit waar je vandaan komt of hoeveel geld je hebt.

Op de school heb ik 1 op 1 bijles gegeven aan kinderen uit de ‘nursery’ klas. Je was het meest bezig met het leggen van een goede basis voor het alfabet en de cijfers. Kinderen zijn erg gemotiveerd om te leren en ze hebben veel respect voor de leraren. Ze kwamen  altijd met een grote lach op hun gezicht naar de bijles toe. Aan het eind van bijles was het heel leuk om te zien hoe de kinderen vooruit waren gegaan. Afgezien van de 1 op 1 bijlessen heb ik ook mogen deelnemen aan andere lessen. Een van de leukste lessen om te zien was ‘Rhymes’. Alle kinderen konden zich helemaal uitleven met dans en zang en genoten er enorm van. Er werden educatieve liedjes gebruikt   waardoor kinderen op spelenderwijze veel leerden. Als afsluiting van de week heb ik twee keer een ‘spelling bee’ mogen meemaken. Eerst waren de kinderen erg geconcentreerd bezig met het spellen van de woorden, maar wanneer de winnaar bekend was werd er veel gezongen, dit zorgde voor een hele leuke en feestelijke sfeer. De verschillen tussen de scholen in Nederland en Ghana vond ik erg      interessant om te zien. In Ghana hebben de kinderen meer respect voor de leraren dan de kinderen in Nederland.

Ik ben naar Cape coast en de Voltaregio geweest. In Cape coast kun je veel leren over de geschiedenis van Ghana. Dit is echt een aanrader want veel mensen hechten veel waarden aan de geschiedenis van Ghana. Het is interessant om de geschiedenisverhalen van mensen te horen en daarna zelf die plekken te kunnen bezoeken. De Voltaregio vond ik ook erg mooi. Er is een groot verschil tussen de Voltaregio en Accra. In Accra is het erg druk, droog en zanderig. Wanneer je daarentegen naar de Voltaregio gaat zie je een totaal andere kant van Ghana. De omgeving is een stuk rustiger en ontzettend groen. Je kunt de Voltadam bezoeken. Hier kun je zien waar een groot deel van de elektriciteit vandaan komt.

Helaas kon ik maar ongeveer 2,5 week blijven in Ghana. Dit was naar mijn mening te kort. Ik wil zeker nog een keer terugkomen om meer te kunnen zien van Ghana. Ghana is een ontzettend leuk land; de inwoners zijn heel gastvrij, de sfeer is  aangenaam door de leuke muziek en er is veel te beleven. Dit zijn voor mij redenen om nog terug te komen.

Ik wil graag iedereen bedanken die ervoor gezorgd heeft dat ik een hele leuke en  leerzame tijd in Ghana heb gehad!

Esmée Jansen

Samenwerking Stichting Akosua-Future Leaders stopt

Helaas hebben we minder leuk  nieuws over Future Leaders te delen en wel dat we de samenwerking met Future Leaders na ruim 11 jaar zijn gestopt. De kracht van onze stichting zit onder andere in het feit dat we er altijd op toe hebben kunnen en willen zien dat iedere euro die we van donateurs en sponsoren ontvangen ook goed besteed wordt en we hierin ook het beleid van Stichting Akosua moeten en willen volgen. In de tijd dat wijlen Billa nog het UCC runde, zag Estelle Backus (voorzitter) toe op het goed spenderen van donaties. In de periodes dat ze in Ghana verbleef, deed zij de financiële administratie samen met Billa v.w.b. de schoolgelden. En in de periode hiervoor en daarna werden altijd foto’s gemaakt van uitgaven en betalingsbewijzen verzameld en overhandigd. Omdat Billa iedere euro, dollar en cedi die hij van wie dan ook ontving weer uitgaf aan de kinderen of in het project stopte, hadden wij als bestuur altijd het volste vertrouwen in hem.

Sinds zijn overlijden heeft zijn vrouw Phyllis het stokje overgenomen en ziet Felix Asafo (penningmeester) toe op het goed uitgeven van onze betalingen. Dit verloopt echter niet naar onze tevredenheid. Phyllis heeft al enkele malen            aangegeven zelf te willen bepalen waaraan ze onze donaties uitgeeft, zonder enige controle en toezicht van Felix hierop. Ook de board of directors heeft ons gevraagd om alle donaties wereldwijd bij elkaar te leggen en hen te laten bepalen waar de prioriteiten liggen wat geld uitgeven betreft. Wij als bestuur hebben dit altijd pertinent geweigerd. Enerzijds omdat we het beleid van onze stichting moeten volgen en anderzijds we donateurs en sponsoren niet meer kunnen garanderen waaraan alle donaties besteed worden. Helaas blijven de frustraties hierover bij Phyllis oplopen wat de onderlinge verstandhouding niet ten goede komt en een negatieve sfeer teweegbrengt .

Dit heeft ons doen besluiten om te stoppen met het financieel ondersteunen van Future Leaders. Een beslissing die we met pijn in ons hart en unaniem als bestuur genomen hebben.

NB Begin 2019 is er een Board of Directors aangesteld bij Future Leaders UCC. Door deze Board is besloten om de naam te wijzigen in Future Leaders La Community School. Hierbij staat ‘La’ voor Labadi, de wijk van Accra waarin deze school zich bevindt.

Samenwerking met Trust in Unity

Trust in Unity:
Sinds het overlijden van Billa Mahmud (project Future Leaders) is het aantal kinderen, dat via onze stichting naar school kon worden gestuurd, gedaald. Enerzijds kent dit een natuurlijk verloop: veel kinderen hebben de lagere school afgerond en ouders vinden dit voldoende, andere kinderen verhuizen zonder dit aan Phyllis door te geven en in een enkel geval overleed een kind. Anderzijds heeft deze afname te maken met het feit dat wijlen Billa dagelijks in de achterstandwijk Labadi te vinden was, hier vrijwel iedereen kende en straatkinderen “oppikte” en naar het UCC voor onderwijs wist te sturen. Helaas ontbreekt het Phyllis aan tijd om ook deze taak erbij te nemen. Omdat er nog zo vele kansarme kinderen in Ghana zijn die we ook de kans willen geven op een betere toekomst, hebben we besloten om via stichting “Trust in Unity”
kansarme kinderen in Kumasi te gaan sponsoren om zo het aantal studenten te kunnen uitbreiden, dit is immers het doel van Stichting Akosua. Trust in Unity heeft een bestuur in Tegelen en in Kumasi, een grote stad in Ghana waar tevens hun project is gesitueerd. Omdat we het zo ontzettend belangrijk (blijven) vinden dat alle donaties die we van jullie allemaal
ontvangen ook goed besteed worden en op de juiste plek van bestemming terecht komen, zal bestuurslid Felix jaarlijks onze donaties aan Trust in Unity in Kumasi gaan checken, net zoals dit ook gebeurde voor het Future Leaders UCC project. Een groot voordeel van Felix is dat hij als Ghanees letterlijk en figuurlijk de taal spreekt van het bestuur van Trust in Unity in Ghana en daarnaast inmiddels ingeburgerd is in onze Nederlandse wensen, voorwaarden en wetten.
 

Persoonlijk woord van voorzitter Femke Joy Huibers:

“Mijn naam is Femke Joy Huibers-Saffrie, ik schrijf dit stukje als oprichter en voorzitter van het Nederlandse bestuur van Trust in Unity. Sinds 2007 ondersteunen wij kinderen in Ghana, wij helpen hen terug naar school.                                      Via bijvoorbeeld schooldirecteuren krijgen wij te horen wie er uit gaat vallen, met als oorzaak financiële tekorten. Wij zorgen ervoor dat deze kinderen, die gemotiveerd en capabel genoeg zijn, hun studie af kunnen maken. Vanaf het moment dat ze bij ons zijn tot het moment waarop ze een college of universiteit hebben afgerond zorgen we financieel en ook emotioneel voor hen. Dat betekent dat we naast het schoolgeld de student ook een voogd van Trust in Unity meegeven. Hij/zij houdt in de gaten hoe het met de student is en of ze ergens anders ook zorg nodig hebben. Ieder jaar vlieg ik met een delegatie van het bestuur, op eigen kosten, naar Ghana om daar onze wederhelft te ondersteunen. Ook bezoeken we alle studenten, de scholen waar zij op zitten en hun gezinnen. We hebben een goed contact met alle studenten en zijn goed op de hoogte van hun vorderingen. Wij zijn stichting Akosua heel erg dankbaar voor hun steun! En verheugen ons op de samenwerking die we aangaan. Vanaf september 2019 verwachten wij weer een lichting nieuwe studenten. 3 studenten daarvan zullen wij aan stichting Akosua verbinden en we zullen jullie regelmatig op de hoogte houden van hun leven en vorderingen op school.

Lieve groet,                                                                                                                                                                              Femke Joy”

 

Reisverslag Ghana (door bestuurslid Marleen)

MIJN (EERSTE) REIS NAAR GHANA:

Mijn naam is Marleen Thijssen en ik ben nu ongeveer twee jaar bestuurslid van Stichting Akosua. Omdat ik graag wilde kennismaken met de cultuur van Ghana en de mensen wilde ontmoeten die betrokken zijn bij het project (Future Leaders in Accra) waar wij jarenlang geld voor bij elkaar hebben gebracht én van ons nieuwe project (Trust in Unity in Kumasi) , besloot ik een vlucht te boeken naar Ghana.

Zo arriveerde ik op Paasmaandag in de hoofdstad Accra. De volgende dag bezocht ik de grote, levendige markt en verbaasde ik mij over het gemak waarmee Ghanezen met een zware lading op hun hoofd rondlopen. Voor het eerst in mijn leven dronk ik water uit een dun plastic zakje: goedkoper dan uit een plastic flesje. En voor het eerst stapte ik in een zogenaamde ‘trotro’, een van de vele personenbusjes die er dienen als spotgoedkoop lokaal vervoer. Rechts voorin hangt er altijd een jongeman half uit het busje om de bestemming luidkeels te verkondigen aan de mensen langs de kant van de weg.

Op dag 3 reisde ik ongeveer 250 kilometer per VIP-bus naar Kumasi, na Accra de grootste stad van Ghana,  met ca. 2 miljoen inwoners. In Kumasi ontmoette ik Phyllis Amissah-Armah, een 27-jarige die door toedoen van de Ghanees-Nederlandse stichting Trust in Unity heeft kunnen studeren: eerst de Senior High School en daarna Human Resource Management. Momenteel is zij werkzaam als docente Social Studies. Vanaf nu gaat zij zélf deel uitmaken van het Ghanese bestuur van Trust in Unity.

Op zondagochtend nam ik een taxi naar de kerk van The Assemblies of God, waar de kerkdienst al ruim 1 uur bezig is. De pastor van deze kerk is Bernard Sia, tevens voorzitter en oprichter van het Ghanese bestuur van Trust in Unity. Het was bijzonder om als eregast te worden verwelkomd in deze kerk en ook om een dergelijke kerkdienst bij te wonen. Na afloop maakte ik nader kennis met Bernard Sia. Hij is getrouwd en heeft 3 kleine kinderen. Naast zijn gezin en werk voor de kerk, studeert hij ook nog aan het ‘Kofi Annan International Peace Keeping Training Center’.  Ook werd ik voorgesteld aan twee jonge mannen die onlangs gekozen zijn in het Ghanese bestuur van Trust in Unity. Eén van hen, Emmanuel, heeft zelf Human Resource Management gestudeerd dankzij deze stichting. De ander, Kofi, is de echtgenoot van een oud-studente, die dankzij dezelfde studiefinanciering een mnagementopleiding heeft afgerond. Zelf studeert hij voor accountant. Ze kwamen allebei serieus en vriendelijk op mij over.

Terug in Accra maakte ik een afspraak met Christiana Laryea, de mamager van de Bokemei International School. De Bokemei school ligt ongeveer op de grens van de volkswijken Labadi en Teshie. Deze school wordt gesponsord vanuit Nederland. Onze voorzitster Estelle kwam in contact met Bokemei en de gelijknamige stichting in Amsterdam. Ook ík heb met een van de bestuursleden contact gehad voordat ik naar Ghana afreisde. Lea vertelde mij hoe blij ze is met hoofdleerkracht Christiana. En nadat ik enkele uren met deze gedreven leerkracht heb gesproken en een rondleiding door de school en over het terrein heb gehad, kan ik de tevredenheid over Miss Laryea goed begrijpen. Christiana hecht veel belang aan goede educatie voor kinderen, is zelf goed geschoold en een ervaren leerkracht. Zij kwam op mij over als iemand met een grote passie voor onderwijs. Zij legt van elke leerkracht een schrift aan en laat hen hierin hun lesplanningen noteren en bespreekt deze samen met hen. Hoewel zij een vriendelijke persoonlijkheid is, kan ze kordaat optreden indien nodig, zoals niet lang na aanvang van haar dienstverband hier, toen zij enkele minder goed functionerende leerkrachten heeft moeten ontslaan. Al met al heb ik de indruk dat de Bokemei Int. School het zeker waard is om te sponsoren, zodat de schoolfees op het huidige lage niveau kunnen blijven, waardoor ook de vele ‘needy kids’ toegang tot deze goede school kunnen blijven krijgen. Goed onderwijs voor kansarme kinderen in Ghana is tenslotte ons hoofddoel!

Bijna aan het eind van mijn verblijf ging ik wederom met een taxi naar Labadi om mijn sponsorkind Gifty en mijn moeders sponsorkind Mary te ontmoeten. Na bijna 2 jaar over en weer brieven schrijven (en foto’s sturen van mijn familie), vind ik het spannend om hen in levende lijve te gaan zien! Ik heb afgesproken met Phyllis Ntow op het terrein van Future Leaders. Het voelde heel apart om vóór het groen geverfde houten schoolgebouwtje te staan met het bekende logo, waarvan ik al talloze malen foto’s met schoolkinderen had gezien. En dan sta je er opeens zélf!

Op hetzelfde terrein is ook het nieuwe schoolgebouw in aanbouw. Ik mag mee het dak op, waar veel bouwvakkers druk bezig zijn met beton gieten. En dat in die warmte, pfff! Ik vind het best wel schokkend om te zien, dat de bouwvakkers ofwel in de openlucht, ofwel in een houten schuurtje de nacht doorbrengen op een stuk schuimrubber met daarboven een muskietennet. De bouwmaterialen moeten immers bewaakt worden!

En dan begint de zoektocht naar Mary en Gifty. We gaan de arme wijk Labadi in (alleen maar onverharde straten met veel kuilen!) en horen van Mary’s moeder dat haar dochter op vacation school is in Camp 2 (hoewel het Paasvakantie is, gaan veel kinderen tóch gewoon naar school). Kinderen uit de buurt stromen toe, nieuwsgierig naar die blanke vrouw (ik dus 😉). Mary zit inderdaad op school (1ste jaars Junior High School en is een beetje verlegen en verrast om mij hier, onaan- gekondigd, te zien. Ik kruip even naast haar in de schoolbank. Ik overhandig haar een paar kleine cadeautjes en we poseren samen voor de foto.

Gifty zit nog op de basisschool (Future Leaders), maar heeft dus vakantie. Phyllis weet niet waar Gifty woont en na wat omzwervingen vindt zij een klasgenoot van haar, Isaac. Deze wordt gesommeerd in om bij ons in de auto te stappen om de weg te wijzen. Onderweg parkeert Phyllis de auto bij een Senior High School, om een kwestie over schoolfees uit te praten met een vrouw van de administratie en het hoofd van de school. Ik word er ook bij geroepen en … zo’n anderhalf uur later stappen we pas weer het gebouw uit! En die arme Isaac zat al die tijd buit en te wachten in zijn uppie…

Weer terug in de warme auto ☹ pfff. De airco staat niet aan en wanneer de auto stilstaat, smelt ik bijna op mijn stoel… Gelukkig vinden we het huis van Gifty daarna snel. Ze kijkt heel serieus op de foto’s, maar gelukkig weet ik haar ook aan ’t lachen te maken. Ik geef Gifty haar cadeautjes en deel wat tweedehands kleding uit aan omstanders. In deze arme buurt zitten veel vrouwen vis schoon te maken buiten (wát een vliegen komen daar op af!), waarna deze wordt gebakken voor de verkoop. Phyllis laat mij – auto in, auto uit – nog het terrein van de vórige Future Leaders school zien, de gammele schoolbus en diens soortgelijke 😉 chauffeur, het huis van Mabels ouders en tenslotte treffen we Mabel zelf. Mabel is de hoofdonderwijzeres van Future Leaders. Als Phyllis mij tenslotte terugbrengt naar het Sharp Hostel, ben ik GAAR. Hoe blij kun je zijn met een ventilator en een lauwe douche?!

Ik verzet mijn afspraak met studente Jennifer van de volgende middag naar ’s avonds, want ik wil morgenmiddag alleen nog maar naar een zwembad… Dus, vrijdagavond ontmoet ik de uit Kumasi afkomstige Jennifer, die in Accra een studie tot verloskundige volgt. Ik neem haar mee naar een restaurantje. Een lieve, bescheiden jonge vrouw, die mij vertelt zeer dankbaar te zijn voor de mogelijkheid om naar Senior High School te zijn geweest en daarna deze opleiding te kunnen volgen. Alles dankzij (de sponsoren van) Trust in Unity.

Met mijn Facebookvriend Mustapha ga ik naar Labadi beach, een groot openbaar strand, waarvoor je wél ca. 5 euro moet betalen om er te komen. Het strandgebeuren hier was voor mij een aparte belevenis. Er liepen veel gezadelde paarden rond, waarvan de eigenaren je, tegen betaling, graag een poosje onder hun leiding laten paardrijden. Omdat Mustapha nog nooit op een paard had gezeten, gunde ik hem dat van harte. Wij samen op dat paard, lopend op een Ghanees strand, was een onvergetelijk leuke ervaring!

Ten slotte: ik ben erg dankbaar voor de vele fijne ontmoetingen met Ghanezen, n.a.v. afspraken of geheel spontaan!      En, ik denk steeds vaker dat toeval niet bestaat. Want hoe bijzonder is het dat ik enkele weken voordat ik naar Ghana vertrok, via een gemeenschappelijke Facebookgroep (op het gebied van meditatie) in contact kwam met de 23-jarige Mustapha Salifu, die inmiddels één van mijn beste vrienden is geworden. Zijn beste mannelijke vriend woont overigens óók in Nederland. En laat Mustapha óók nog eens een succesvol voorbeeld zijn van een zeer begaafd maar kansarm kind, dat veel hield van kennis vergaren, maar zónder een scholarship (beurs) van ‘The Ghana Scholarship Fund’ nóóit zover zou zijn gekomen als hij nu is: afgestudeerd in natuurkunde! DUS: PRECIES HETGEEN WAAR STICHTING AKOSUA ZICH OOK STERK VOOR MAAKT: GOED ONDERWIJS MAAKT HET VERSCHIL!!!

Hartelijke groet,                                                                                                                                                              Marleen  

 

Samenwerking met Stichting Bokemei

Medio 2019 hebben wij als Stichting Akosua unaniem besloten om voortaan ook Stichting Bokemei financieel te gaan steunen, zodat nog meer kansarme kinderen in de Ghanese hoofdstad Accra naar school kunnen gaan.

Waar staat Stichting Bokemei voor?

Stichting Bokemei helpt vanaf 2002 (wees)kinderen in sloppenwijken en boerendorpen rond Accra in Ghana om naar school te gaan. De Ghanese naam ‘Bo Ke Mei’ betekent ‘Jij en Ik’ en staat voor samenwerking. Initiatiefnemer en voorzitter Abbey is Ghanees en woont al 37 jaar in Nederland. Hij weet wat armoede is en wil iets terugdoen voor zijn land. Samen met een trouwe groep gemotiveerde mensen. 

Scholencomplex: kleuter, basis en voortgezet (praktijk)onderwijs:

In samenspraak met de lokale koning  en bevolking ligt onze focus op onderwijs, training en werkgelegenheid. Omdat er geen scholen in de buurt waren is op eigen grond gestart met de bouw van een  scholencomplex. Circa 200 kinderen uit arme families volgen inmiddels al 7 jaar kleuter- en basisonderwijs. Vanaf 2015 is ook het voortgezet onderwijs gestart (Junior High school). In 2018 werd het scholencomplex afgebouwd en de officiële opening gevierd. We zijn  bezig het aantal kansarme kinderen uit te breiden naar 320 leerlingen.

Kenniscentrum: 
Kennis is macht, daarom is er ook een kenniscentrum met praktijklokalen voor onze schoolkinderen en later ook voor de buurt. Hier zullen trainingen en (erkende) vakopleidingen worden gegeven die gelieerd zijn aan het bedrijfsleven en banen creëren in het kader van ‘community development’. Zo ondersteunen we de bevolking om hun eigen toekomst te verbeteren. Nu staan we op het punt het kenniscentrum verder te ontwikkelen. Praktijkwerkplaatsen waar leerlingen al les krijgen en jongeren vaardigheden leren om verder te komen. Doel is de werkplaatsen  winstgevend te maken zodat zij school en kenniscentrum zelf kunnen financieren. Nu zijn zij nog financieel afhankelijk van onze stichting in Nederland. 

Wat is nog nodig? 
De school met twee verdiepingen en het kenniscentrum is stapsgewijs gebouwd met hulp van Nederlandse sponsoren en in 2018 voltooid. Er is echter nog hulp nodig om het kenniscentrum rendabel te maken en -tot het zo ver is- financiële ondersteuning bij het betalen van de salarissen.                 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Typ hier je tekst